Yaynews

  • Faberyayo - Yaynews Issue #222 - 15 oktober

    Het is dinsdag. We zijn in een bos. Een voedselbos. Het is iets meer dan twee hectare en twaalf jaar geleden gepland en daarna laten ontstaan. Er is een paadje dat tussen de bomen en planten door slingert. Het is zaak om er niet van af te wijken want dat is het domein van insectjes en andere zaken die geen inmenging van lompe mensenvoeten nodig hebben.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #221 - 8 oktober

    Een fietstocht langs drie favoriete plekken in de stad. Een koffie van te voren in een nieuwe jas. Een roes van cafeïne euforie. Een plakje chocolade cake in een papieren zakje. Twee warme handen die skinfood op mijn gezicht smeren terwijl het zonlicht naar binnen valt.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #220 - 1 oktober

    Gister was een mooie dag. De mooiste dag. Vandaag is het zaterdag. Er staat een show op het programma. Coco is al naar de locatie. Ik durfde niet te vroeg. Angst voor mijn eigen enthousiasme. Maar thuis is het ook niks. Ik ben ineens alleen. Ik eet de restjes van het szechuan eten van gisteravond op en kijk een documentaire op youtube over kunst. Als ik rustig was kon ik een powernap doen.
    ‘Nelcon vraagt wanneer je komt? Rocky en Fred zijn er ook al!’
  • Faberyayo - Yaynews Issue #219 - 24 september

    Vrijdag is de bruiloft. Alles hangt daar mee samen tot die tijd. De week is driedubbel volgeboekt. Gek genoeg gaat er ook elke dag van alles niet door en zit ik meerdere momenten een dagdeel duimen te draaien. Dat is ook het leven.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #218 - 17 september

    Iemand vraagt hoe mijn weekend was. Ik weet het niet meer. Ik was eten bij Tosci. Dat was dinsdag.
    ‘Ik begin met een negroni’tje,’ zei iemand.
    Ik kon moeilijk anders dan daar in meegaan. Daarna was er een pinot grizio met een oranje-roze achtige gloed en pasta met salsicce en een stortvloed aan goed gesprek.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #217 - 10 september

    We mogen weer bestaan. De demissionairen willen maar niet echt demissioneren maar we doen in ieder geval alles weer. Hoe zinnig dat is zal alleen de tijd ons leren. Ik neem me voor om een tijdje niet te drinken en natuurlijk drink ik elke dag.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #216 - 3 september

    We waren een maand in Spanje en sinds we terug zijn in Nederland heb ik last van mijn ogen. Jeuk. Continu. In sommige stadsdelen meer dan andere. De Pijp is heel intens. In Noord geen klachten. Is de stad veranderd?
  • Faberyayo - Yaynews Issue #215 - 27 augustus

    Iemand vraagt of ik weet waar ik naar toe moet. Ruimte nummer 15. In de kelder. Ik kijk veel naar het beton op de vloer in de gang. Ik had hier ook vaak zangles in aanloop naar de laatste tour en het Olympisch Stadion. Een leven geleden.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #214 - 20 augustus

    De app op haar moderne horloge was niet aangegaan zag de professor nu.
    ‘Godnondeju. Ook nog voor niks gaan rennen.’
    De professor schopte haar renschoenen uit in het voorportaal van het Onderzoekslaboratorium. Ze stond een tijdje doelloos voor zich uit te staren. Terwijl haar lichaam langzaam afkoelde van de inspanning schakelde haar hersenen terug naar normale modus.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #213 - 13 augustus

    De bebossing bleek om een beekje heen te zijn geformeerd.
    Het was vrijwel uitgedroogd maar had ondanks de hitte helemaal op de bodem nog wat gaande. De bomen waren naar beneden gebogen om zo goed mogelijk van het overgebleven bewegende water gebruik te maken.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #212 - 6 augustus

    ‘Echt een goeie,’ zuchtte de professor tussen de stappen door. Het was veel te warm om te rennen in de woestijn op dit moment van de dag. De hitte kwam uit de hemel naar beneden, maar ook vanaf de rode aarde weer omhoog en bestookte het lichaam van de professor van beide kanten. Het meegenomen flesje water was geen overbodige luxe.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #211 - 30 juli

    Het was eenzaam in de woestijn. Op zich een prima ontwikkeling. De professor was hier niet gekomen om gezellig te doen. Er lag een dik proefschrift te wachten op een deadline. In figuurlijke zin.