Yaynews

  • Faberyayo - Yaynews Issue #203 - 11 juni

    Ik word om half zeven wakker en besluit dat ik niet meer kan slapen. Voor een avond van de VPRO in het HEM moet ik een documentaire kijken over Ryuichi Sakamoto uit 2018 getiteld ‘Coda’. Dit is het uitgelezen moment om die te kijken. Het opent met een scene waarin een vleugel schittert die mee genomen is door de in Fukuoka in 2012. Sakamoto inspecteert het instrument aandachtig. Hij trekt met zijn vingers aan de snaren en luistert met gespitste oren. Op de muren van de ruimte waar de vleugel in staat is te zien tot hoe hoog het zeewater destijds gekomen is. Alles interesseert Sakamoto, zo lijkt het.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #202 - 04 juni

    We hebben een nieuw koffiezetapparaat. Een Moccamaster in de kleur zwart als zomaar cadeau van mijn schoonvader. Het is mijn eerste. Voorheen deed ik het met de hand. Dit is een heel ander verhaal. Dit is precies hoe zwarte filterkoffie hoort te zijn. Mick heeft er ook een. Die van hem is roze. Ook lit.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #201 - 28 mei

    De groene stad wuift in de regen. Ik weet niet meer waar we zijn. Wanneer we leven. Seizoen. Jaartal. Stadsdeel. Alles bloed in elkaar over. Als natgeregend karton. Maar ook als van die mooie gekleurde inkt op een vochtig oppervlak. Ik schrijf een stuk waar mensen iets van moeten vinden en men vraagt mij wat ik bedoel met ‘het oude normaal’ en ik weet het zelf ook niet meer.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #200 - 21 mei

    De gym is weer open. Mijn sporttas zit onder het stof. Van dat beetje vastgeplakte stof dat je er niet in een keer vanaf kunt blazen. Het heeft een melodramatische kwaliteit, zoals zo veel dingen deze dagen. Iedere keer dat ik langs de gym fietste onderweg naar een activiteit dacht ik aan hoe ik er niet heen kon. Het had iets van een verbroken vriendschap. Een verboden omgang.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #199 - 14 mei

    Het is verwonderlijk hoeveel verschil de zon maakt. Alle zorgen worden weggespoeld. We moesten gewoon fotosynthetiseren. Dat waren we collectief vergeten. De bladeren zijn zo godvergeten groen dat ik er haast een traan om zou kunnen laten. We zijn vroeg wakker. De vogels hebben het gedaan. Ik neem het ze niet kwalijk. Als de zon op staat herinneren zij zich dat het leven er is om geleefd te worden.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #198 - 7 mei

    Vroeger interesseerde het me allemaal geen reet. Het veranderen van de seizoenen. Eerst was het te warm, daarna de hele tijd regen, dan fakking koud, vervolgens weer de hele tijd regen en dan was het Koninginnedag en bijna Zomervakantie als je een beetje vakkundig met je ogen knipperde.
    Ik ben het anders gaan ervaren.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #197 - 30 april

    Ik had het niet helemaal begrepen van te voren maar blijkbaar is het fissa. Koningsdag. Er gingen geruchten over een evenement voor kinderen in het Vondelpark maar als ik er ‘s ochtends doorheen ren is er niets. Hier en daar wat volwassenen met random oranje in hun kleding die duidelijk op zoek zijn naar iets en dat hier niet zullen vinden
  • Faberyayo - Yaynews Issue #196 - 23 april

    We rijden naar het strand. Het was een dag vol gekke twists en turns via mijn telefoonapparaat. Een ‘ja’ die een ‘nee’ was geworden en toch weer in een ‘ja’ veranderde terwijl ik al berust was geraakt in de ‘nee’.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #195 - 16 april

    Er is letterlijk geen reet gebeurd. Elke dag een beetje gesport. De gewichten die we thuis hebben zijn niet meer toereikend en de oefeningen beginnen op te raken.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #194 - 9 april

    Pasen is het nieuwe kerst. De zusjes komen langs en we hebben veel te veel eten. Oompie heeft peren-cider meegenomen. Op een lege maag, want waarom niet. Er zijn broodjes en beleg en kip uit de oven en zelfgemaakte desserts. De kinderen willen een paasfilm kijken maar ik weet niet of dat bestaat. In plaats daarvan kijken we een tekenfilm over een jongetje in Peru die met allemaal spannende dingen moet dealen. Ik ben er helemaal zuur van.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #193 - 2 april

    Ik ben in mijn eentje thuis met alle drie de kinderen. Het is niet voor het eerst maar wel voor het langst. Ik voel het van te voren al in mijn armen. Een soort voor-suggestie van de spieren met betrekking tot het tillen wat plaats gaat moeten vinden. Ik was in eerste instantie van plan om alle hulp af te slaan en het volledig mee te maken. Het zijn mijn kinderen. Ik zorg er voor. Voor alles. Iedere seconde. Maar het loopt anders.
  • Faberyayo - Yaynews Issue #192 - 26 Maart

    Er is een maand voorbij gegaan. Een hele drukke maand. Of niet. Zijn er twee hele trage dagen voorbij gekropen. Wie zal het zeggen. Een uur op in het echte leven is 24 uur op het internet. Ik heb mijn telefoon al zolang ik me kan heugen in mijn hand. Apps gaan in elkaar over zonder dat er echt iets verandert. Het glimmertje hoop op nieuwe input is genoeg om de cyclus eindeloos door te laten cycleren.